29/11: Stof, stof, meer stof en verder ook Arnakot & Nissikhola: overhandiging materiaal

29 november 2018 - Arnakot, Nepal

(version FR ci-dessous / ENG version see below)
 

Het licht ging gisterenavond uit om 20u en mijn ogen zijn exact 12 uur later weer open gegaan wanneer de zon door de spleten tussen houten balken heen schijnt.
Ontbijt op bed is er niet bij maar ik verzeker jullie: voor een Bokrijkachtig huisje op een stenen muurtje het lokale brood met versgebakken eieren eten, een kopje verse buffelmelk erbij (en vers is hier letterlijk vers: van de buffel in je bekertje) en zicht op de Himalaya (de Daulaghiri en bijhorende keten), dan is dat puur genieten. 

Terwijl ik wacht op de (zoveelste ;-) ) ceremonie, trek ik naar 1 van de 3 heuvels waarop en waarlangs Arnakot werd gebouwd.  Vanop die heuveltop (2500 meter hoogte is hier in tegenstelling tot in de Alpen, nog steeds een heuvel), heb ik zicht op de Himalayaketen en tegelijk op het hele dorp dat bestaat 1500 woninkjes zoals je ze in Bokrijk kan zien.

In het terugwandelen, word ik vergezeld door tientallen kinderen die overal opduiken, op weg naar school.   Die start hier om 10u en wordt gestart met allerlei zang en gymnastiekoefeningen.  Een sportzaal hebben ze hier niet, ik heb er zelfs nog geen gezien in Nepal, maar ze compenseren dat dubbel en dik door al hun fysieke arbeid, verplaatsingen te voet en dus ook gymnastiek op de speelplaats :-)

En dan is het zover: met de gekende ‘vertraging’ die gewoon de gewoonte is hier volgen speeches en tikka’s met boemen tot ik eronder doorbuig (not kidding).
Ik breng ook een bezoekje aan de ehbo-post (2008) die ondertussen een heuse gezondheidspost (naar Nepalese normen) en een bevallingspost (met vroedvrouw) is geworden.  
Ook het schoolbibliotheekje van toen is er nog en uitgebreid met heel wat kinderboeken.

En dan kruipen we weer in de Mahindra Jeep.

Er zijn 3 dingen in de wereld die je overal kan terugvinden: plastic stoelen, Toyota's en Coca-Cola (Khola betekent hier trouwens ook 'rivier', Nissikhola is dus Nissi aan de rivier, zoiets als Alphen aan de Rijn of Knokke Plage ;-)
Maar i.v.m. die Toyota's: die mag je hier schrappen en vervangen door die Mahindra Jeeps uit India.
Man, zijn dat robuuste dingen.  Als je ziet (en voelt ;-) ) waar die allemaal door, over, rond en langs rijden… die gaan volgens mij nooit stuk.

We (Prem, Yam de chauffeur en ikzelf) rijden naar Nissikhola, een ander dorpje dat ook deelnam aan de basiscursus brandbestrijding.  Ik was er nog nooit voorheen en waar ik Burtibang al wel kende en er het gevoel krijg van “The last frontier” in het Wilde Westen, is Nissikhola nog een graad straffer.
Langs stoffige wegen (mijn zwarte kitbag die in de bak van de jeep lag, heeft een lichtbruine kleur gekregen die zelfs met afkloppen niet volledig terug zwart wordt), omhoog en omlaag, langs (en door) de rivier die we volgen.

Na een gratis ‘massage’ van bijna 2 uur en het kruisen van paarden, honden, ezels, een eenzame autobrug over de rivier en een bus komen we ter plaatse.
We worden ontvangen in een eenvoudig houten huisje met 3 bureeltjes en een zetel voor de gasten.  De titel van verantwoordelijke van de regio ontglipt me maar zijn leeftijd niet:  26 !   Een jonge man met een leeftijd die je niet meteen op zo’n functie zou verwachten maar de eerste indruk is alleszins meer dan goed.
Voldoening en blije gezichten aan beide kanten.

Na een dik half uur, geven we de Mahindra weer de sporen. Blijkt dat Prem onderweg nog een vergaderingetje heeft ingepland met lokale dorpsbewoners ivm het implanteren van een waterpompsysteem.  Gezien de meningen zeer verdeeld blijken te zijn tussen de twee dorpen die nu één dorp vormen, loopt de vergadering al heel snel heel lang uit.  
En Nepali way of niet, soms duurt wachten dan wel héél erg lang.
Maar we maken ons ondertussen nuttig:  er moeten 5 zakken van 100 kg rijst over de rivier gebracht worden om mee terug te nemen naar Arnakot.  Yam, de chauffeur gaat net geen full monty en waadt door het stromende water naar de overkant, 5 x in totaal, telkens met een zak van 100 kg op z'n schouders.  Aan onze kant van de rivier moeten die zakken nog bergop tot aan de weg waar de jeep geparkeerd staat.  Dat werk wordt netjes verdeeld tussen Uncle Jam en Johan die er letterlijk en figuurlijk hun schouders onder steken.
Ondertussen loopt om 16u een hele school langs, op weg naar huis. En als je in een regio komt waar men slechts om de zoveel jaar een westerling te zien krijgt, heb je wel wat bekijks.  Zeker als je dan ook nog eens 1m95 meet.  Om maar te zeggen, al bij al viel het wachten op het einde van die 3 uur durende vergadering nog best mee ;-)

Het plan was om nog door te rijden naar het door de brand geteisterde dorpje waar 48 huizen werden verwoest maar dat zou ons nog eens 6 uur rijden over hobbel-bobbel wegen hebben gekost en gezien het stilaan valavond is en het niet te best gaat met Prem, besluiten we terug te rijden naar Burtibang om daar te overnachten en morgenochtend terug te reizen naar Pokhara.

Goeie nacht, slaap zacht !

======================+

Version FR (29/11) : Poussière, poussière et encore plus de poussière…. Mais aussi: Arnakot et Nissikhola: remise du matériel.

La lumière s'est éteinte à 20 heures la soirée précédente et mes yeux se sont ouverts exactement 12 heures plus tard, lorsque le soleil brillait à travers les fissures entre les poutres en bois.
Le petit déjeuner au lit n’est pas inclus, mais je vous l’assure: déguster un pain local avec des œufs fraîchement cuits au four, une tasse de lait de buffle frais en regardant l’Himalaya (le Daulaghiri et sa chaîne associée), c’est un pur plaisir.

En attendant la (énième ;-)) cérémonie, je me rends sur l'une des trois collines sur lesquelles et le long desquelles Arnakot a été construit. Depuis cette colline (2500 mètres d'altitude et c'est toujours considéré comme une colline ici), j'ai vue sur tout le village qui compte 1500 petites maisons pittoresques, comme vous pouvez les voir à Bokrijk et en même temps sur la chaîne himalayenne.

Sur le chemin du retour, je suis accompagné de dizaines d'enfants qui apparaissent un peu partout sur le chemin de l'école. Cela commence ici à 10 heures et la journée démarre avec toutes sortes d'exercices de chant et de gymnastique. Ils n'ont pas de gymnase ici, je n'en ai vu aucun au Népal, mais c'est largement compensé par tout leur travail physique, déplacements à pied et donc aussi par de la gymnastique sur le terrain de jeu :-)

Puis arrive le moment: avec le "retard" connu, les discours s'enchainent et les tikkas débordent! 
Je me suis également rendu au poste de secours (2008), qui est devenu entre-temps un véritable poste de santé (selon les normes népalaises) et un poste d'accouchement (avec sage-femme).
La bibliothèque scolaire d'époque est toujours là et contient de nombreux livres pour enfants.

Et puis nous retournons dans la Jeep Mahindra.

Il y a 3 choses dans le monde que vous pouvez trouver partout: des chaises en plastique, des Toyota et du Coca-Cola (Khola signifie aussi «rivière», Nissikhola: Nissi-rivière, un peu comme Alphen aan de Rijn ou Knokke Plage; ).
A propos des des Toyota: vous pouvez les remplacer ici par ces Jeep Mahindra d'Inde.
Mais qu'est-ce qu'elles sont robustes! Lorsque vous voyez (et ressentez ;-)) tout ce qu’elles sont capables de traverser, encore et encore… je suis confiant qu'elles tiendront à vie.

Nous (Prem, Yam le chauffeur et moi-même) allons à Nissikhola, un autre village qui a également participé au cours élémentaire de lutte contre les incendies. Je n'y étais jamais allé auparavant, et là où je connaissais déjà Burtibang et que j'avais l'impression de "La dernière frontière" dans le Far West, Nissikhola est encore plus fort.
Le long des routes poussiéreuses (mon sac noir allongé dans le coffre de la jeep a une couleur marron clair qui, même en frappant vivement, ne retrouve pas complètement sa couleur noire), des montées et descentes, le long de la rivière que nous suivons et traversons.

Après un «massage» gratuit de près de 2 heures et la traversée de chevaux, de chiens, d'ânes, d'un pont solitaire sur la rivière et d'un bus, nous arrivons sur place.
Nous sommes reçus dans un simple chalet en bois avec 3 bureaux et un siège pour les invités. Le titre du responsable de la région m'échappe mais pas son âge: 26 ans! Un jeune homme avec un âge auquel on ne s'attend pas immédiatement dans une telle fonction, mais la première impression est certainement plus que bonne.
Satisfaction et visages heureux des deux côtés.

Au bout d'une bonne demi-heure, nous remontons dans la Mahindra. Il s'avère que Prem a prévu d'organiser une réunion avec les villageois locaux en vue de l'implantation d'un système de pompe à eau. Considérant que les opinions semblent très partagées entre les deux villages qui forment maintenant un seul village, la réunion s'avère plus longue que prévue.
Que ce soit au Népal ou ailleurs, l'attente est toujours longue.
Vers 16 heures, toute une école croise nos chemins. Et si vous arrivez dans une région où vous ne rencontrez qu'un Occidental de temps en temps, vous attirez une certaine attention. Surtout si vous mesurez 1m95. En fait, dans l'ensemble, l'attente de trois heures n'a pas été trop mauvaise ;-)

Le plan était de continuer jusqu'au village ravagé par les incendies, où 48 maisons ont été détruites, mais cela nous aurait coûté 6 heures de plus sur des routes en mauvais état. Etant donné qu'il fait presque nuit, et que Prem ne se sent pas très bien, nous décidons de retourner à Burtibang pour y passer la nuit, et de retourner à Pokhara demain matin.

Bonne nuit, dormez bien!

===============+

ENGLISH Version (29/11): Dust, dust, more dust and also Arnakot & Nissikhola: transfer of equipment


Yesterday I turned in at 8 PM and, exactly twelve hours later, my eyes open up again as the sunlight reaches through the wooden beams. No breakfast in bed here, but let me assure you: Sitting on a small stone wall in front of a Bokrijk-like* little house; eating the local bread and freshly made eggs, with a cup of fresh buffalo milk (you can take "fresh" literal in this case, straight from the buffalo into your cup); all the while with a magnificent view of the Himalaya (the Daulaghiri mountain range) - it's pure joy.

As I wait for the (umpteenth ;-) ) ceremony, I venture out onto one of the three hills along which Arnakot was built. Standing at its top (2500 metres still classifies as a hill here, unlike in the Alps), I can see the entire village, consisting of 1500 small houses as one can see in Bokrijk*, yet in the Himalayas.

Walking back towards the village, I am accompanied by dozens of children appearing from everywhere and nowhere on their way to school. Their day starts at 10 AM with song and physical exercise. I can't recall seeing a gym anywhere in Nepal, but they more than make up for that through all their physical labour, moving around by foot, and physical exercise in the playground, too. :-)

And then it's time for the ceremony. After the usual delay, which is just a normal part of proceedings over here, speeches and tikkas are given, and I'm soon bending under the weight of flower garlands (literally). I also make a quick visit to the first-aid post (2008) which has evolved into a full fledged health-post since, including a midwife. The small school library, too, is still there and has been expanded with plenty of children's books.

Back into the Mahindra Jeep it was.

There are three items which one can find anywhere in the world: plastic chairs, Toyotas, and Coca-Cola. Khola also means "river" in Nepali, by the way, so Nissikhola means "Nissi by the river", sort of like "Stratford-upon-avon" or "Malibu Beach" ;-) But coming back to the subject of Toyotas: you can forget about those here and replace them with Indian Mahindra Jeeps. It's amazing how robust they are. When you see (and feel ;-) ) the kind of obstacles they drive through, over, around and by... I don't think they ever break down.

We (meaning Prem, Yam the driver and myself) drive on to Nissikhola, another small village which took part in our basic firefighting training. It's the first time I'm visiting there and whereas I knew Burtibang before, reminding me of "the last frontier" of the Wild West, Nissikhola outdoes it. Along dusty roads (my black kitbag, which was in the back of the truck, now has a light brown hue to it that doesn't seem to go away no matter how much I beat it), up and down, along (and through) the river we're following.

After a free two-hour "massage" and encountering horses, dogs, monkeys, a lonely bridge for cars, and a bus, we arrive at the village. We are received in a simple wooden structure with three office areas and a sofa for guests. The official title for the one responsible for the area eludes me at the moment, but not his age: 26! A young man of an age which you wouldn't associate with this sort of official duty, but my first impression is more than positive nonetheless. Fulfilment and happy faces on both sides.

After half an hour, we spur on the Mahindra once more. Apparently Prem had planned a small meeting with local villagers about the installation of a water pump system. Because opinions are very divided between the two villages who have now been combined to form a single village, the meeting runs very late. Nepali way or not, sometimes waiting can really seem to take forever.
So we decided to make ourselves useful in the meantime: five bags each holding 100 kg of rice need to be taken across the river so we can take them back to Arnakot. Yam, the driver, just about avoids going full monty and wades through the flowing water to the other side a total of five times, each time carrying 100kg on his shoulders. At our side of the river those bags need to be brought up the hill to where our jeep is parked. This job is neatly divided between Uncle Jam and Johan, who both literally and figuratively put their shoulders to it.
Meanwhile, at 4 PM, the entire school passes by on their way home. When you're in an area where they only see a westerner once every couple of years, you get quite the amount of curious glances thrown your way, even more so if you measure 1m95 tall. So all in all the wait for the three hour meeting to end wasn't too bad.

The original plan was to drive further on to the fire stricken village, where 48 houses were destroyed. This, however, would have taken an additional six hours of driving on bumpy roads. Seeing as night is falling and Prem isn't feeling too well, we decide to make our way back to Burtibang, spend the night there and travel back to Pokhara in the morning.

Good night, sleep tight!

[*] Bokrijk is an open-air museum in Belgium. It features many historical buildings and often features re-enactments in order to give an impression of life in rural Flanders throughout the last 300 years.

Van reisblog naar fotoboek
Laat een prachtig fotoboek afdrukken van je verhalen & foto's. Al vanaf € 21,95.
reisdrukker.nl

2 Reacties

  1. Walter Demul:
    30 november 2018
    Aan heel de groep proficiat,
    Als ik al jullie verhalen lees heb ik zo'n zin om mijn rugzak te pakken en af te komen.
    Anders moeten jullie het reisverhaal en foto's samenbundelen in een boek.
    Vraag dat maar aan Johan ,heb nog steeds het boekje dat hij heeft geschreven (Haïti )
    Zoals jullie alles beschrijven is het of ik er ook ben.
    Nog eens een dikke proficiat aan heel de groep.
    Ps nathalie,heb een huis gevonden in Portugal
    Grtn walter
  2. Firefighters 4 Nepal:
    1 december 2018
    Dank je voor je fijne reactie Walter. Tof om te lezen dat het is alsof je er zelf bij bent.
    Iemand zoals jij met jouw ervaring en ingesteldheid, is een meerwaarde in een team als dat van F4N.
    En proficiat met je nieuws woning! Geniet ervan.